Geloof het of niet.....

Gepubliceerd op 28 augustus 2019 om 21:23

Van de week zag ik een film over een jong meisje dat niets liever wil dan trouwen met Jezus Christus en als non door het leven gaan. Dit verhaal deed mij denken aan mijn eigen opdracht door middel van de doop toen ik 19 jaar was. 

Het was hoog tijd dat ik me liet dopen gezien mijn 'volwassen' leeftijd. Het leek ook een logische stap. Ik was in het geloof geboren, het grootste deel van mijn familie geloofde hetzelfde. Mijn 'vrienden' waren ook allemaal geloofsgenoten. Ik wist niet beter.  

Nu heel veel jaren later realiseer ik mij dat ik toen niet de keuze maakte omdat ik me op wilde dragen aan God.. Nee, ik maakte deze keuze omdat leven in een paradijs voor altijd veel aantrekkelijker was dan 'het sterven van een dood waaruit geen opstanding mogelijk is'. 

Nu heel wat jaren later is het duidelijk dat mijn 'geloof' niet gebaseerd was op dat wat ik leerde. Geloof was niet wat mij dreef. Het was angst dat maakte dat ik dat wat van mij 'verwacht' werd voor lief nam. Geloof had hier niets mee te maken. 

Voorop gesteld dat ik, vooral goede herinneringen heb aan de tijd dat ik er onderdeel van was, zie ik inmiddels wel dat opgroeien in een religieuze organisatie mij heeft beperkt in het vormen van mijzelf. Ik liet mij vormen binnen een kader.  Eerlijk gezegd heb ik er nooit aan getwijfeld dat dit goed voor mij was. Er werd mij verzekerd dat het goed voor me was. En ik zie het ook voor een deel als mijn eigen verantwoordelijkheid dat ik mij niet eerder heb verzet tegen het kader waar ik in moest passen. Ik heb er nooit bij stil gestaan dat het eigenlijk helemaal niet paste. Ik had een keuze......

In de film zie je heel mooi hoe het meisje als kind een hele romantische gedachte had bij het trouwen met Jezus Christus en het leven in een klooster. Maar naarmate de consequentie van haar keuze zichtbaar werd onderweg naar haar volwassenheid zie je ook hoe zij zich bewust wordt van het onnatuurlijke dat van haar verwacht werd. En dat zij bij haar definitieve opdracht zich ten volle bewust van wat er van haar werd gevraagd. 

Ik had een heel concrete keuze maar wat wist ik nou helemaal toen ik 19 was. Ik had toen nog geen stappen buiten de organisatie gezet. Ik wist niet beter dan dat ik bevoorrecht was in 'de waarheid' te zijn geboren. Bevoorrecht dat ik eeuwig leven op een paradijsaarde in het vooruitzicht had. . 

Daardoor is er bij mij een aversie gegroeid tegen gemeenschappen waar mensen elkaar 'kaders' opleggen in 'naam van God'. Gemeenschappen waar men elkaar aanmoedigt je gevoel te negeren en om te vormen zodat het past binnen de gemeenschap.

Ik ben dankbaar voor alle goede dingen die ik heb meegekregen en heel blij dat het zo goed past bij de plek in deze wereld die ik voor mezelf gecreëerd heb. Het niet meer actief te zijn in de organisatie die mijn thuis leek heeft me dichter bij mezelf gebracht, het heeft me op eigen benen leren staan maar vooral om mijn vrienden te kiezen voor wie zij zijn, niet voor wat zij geloven.  

Ik ben blij voor hen die zich oprecht op hun plek voelen binnen zo'n gemeenschap, maar ik ben ook heel blij dat ik me erbuiten kan bewegen zonder schuldgevoel of angst voor dat wat ik heb geleerd. "De waarheid zal u vrijmaken" hier is niets mis mee dit te verkondigen, zolang we ons realiseren dat onze waarheid niet die van een ander hoeft te zijn. 


« 

Reactie plaatsen

Reacties

R
een jaar geleden

Geloof is zo'n persoonlijke belevenis. De "kerk" speelt daar vaak een dominante en soms twijfelachtige rol in.
Je PERSOONLIJK vervolg op de basis die je is meegegeven is JOUW geloofsbelijdenis naar jezelf toe en dat zou iedereen moeten respecteren.

Es
een jaar geleden

Bedankt voor je bericht R. Gelukkig heb ik altijd mensen achter gehad die mijn beslissingen altijd hebben gerespecteerd.