Geland of niet

Gepubliceerd op 13 april 2019 om 19:51

FOTO©2019ESTHERTHESING

Het is al weer een week geleden dat ik na 2 uur in de lucht te hebben gehangen met beide benen op vaste grond belande. Ik liet mijn zoon en nog wat mensen weten dat ik geland was. Thuis gekomen was alles hetzelfde als daarvoor. Mijn huis dat nog steeds niet is zoals ik het wil, mijn puber die geen genoeg krijgt van discussie en ook perse zelf alles wil ondervinden en er dus ook naarstig op los experimenteert. Mijn agenda vol zowel privé als werk ziet er nog steeds hetzelfde uit als die week ervoor.
De dag na thuiskomst heb ik een middag vrijwilligerswerk. Iedereen is geïnteresseerd en ik vertel enthousiast over mijn bijzondere week. Ik ben er vol van. Op maandag voel ik me iets minder enthousiast. In de avond ook weer vrijwilligerswerk, ben ik blij als niemand daar mij vraagt hoe het is geweest. En op dinsdag ga ik gewoon weer aan het werk. Voor het eerst in 3 jaar voelt het als moeten, in plaats van mogen. Dat is gek. Ik hou van mijn werk en van mijn vrijwilligerswerk. Maar als mijn collega's mij vragen hoe het is geweest kan ik helemaal niets zeggen en schiet totaal onverwacht een beetje vol met emotie. Wat is er met me? Vertellen vind ik leuk en ik ben enthousiast over mijn week!! Toch?
Ik heb een prachtige week gehad, veel mooie dingen gehoord, geleerd. Inzichten verkregen en heel veel klank gevoeld. Voor het eerst heb ik bewust stilgestaan bij wat ik voel. Me laten leiden door mijn handen en voeten. Geprobeerd mijn water rimpelloos te laten zijn. Hoe ongemakkelijk ik dat ook vond, ik heb het wel gedaan.
Alles om mij heen is hetzelfde, iedereen doet alles nog steeds hetzelfde als een twee weken geleden. De wereld, mijn wereld is niet veranderd in deze 2 weken. Mijn werkgever is dezelfde, mijn functie is dezelfde en mijn takenpakket is ook nog steeds hetzelfde. En toch... Ik ben in de war, ik wil uit de war. Dat voelt veel prettiger. Alhoewel ik nu weet dat dat niet per definitie een goed teken is...
Misschien heb ik mezelf te weinig voorbereid op het thuiskomen. Of misschien maar goed dat ik dat niet heb gedaan, want als ik dit van tevoren had geweten had ik wellicht gezegd dat dit niet het moment was. Zo blijken de wijze woorden van LM, die ons vertelde dat iedere keuze zowel goede als minder goede gevolgen met zich meebrengt, zeer waar. Want als ik niet was gegaan had ik me nog steeds prettig gevoeld in het leven dat het mijne is, maar ik zou ook veel mooie dingen hebben gemist. Anderzijds heb ik al die mooie dingen wel meegemaakt en mogen leren, maar mijn leven voelt niet meer als het mijne.
Van de week vroeg ik iemand uit de groep hoe het met haar ging, zij zei: "ik ben nog aan het landen". Het is ook op dat moment dat ik me afvraag: kan ik m'n draai niet vinden omdat ik nog niet geland ben" of "ben ik helemaal geland en kan ik daarom mijn draai niet meer vinden"?
Interessante vraag vind ik zelf. Zo...dat is gelukkig stof waar ik over na kan denken. Hoef ik even niet na te denken over wat te doen aan dat constante gevoel van ongemak, het gevoel van onvrede, het hoe dan anders......
In de tussentijd doe ik wat ik me heb voorgenomen, ik ben aan de slag in huis. Ik hoop niet meer dat ik het nou eindelijk eens af kan maken, ik wil het ook heel graag afmaken. En al die minder fijne energie die ik voel hoop ik op deze manier te transformeren naar een positief gevoel, naar helderheid. Dus gemutst met mijn koptelefoon op, mijn favoriete muziek in mijn oren, volg ik vandaag gewoon mijn handen en mijn voeten. Zo besloot ik gisteren dat ik gitaar ga leren spelen, dat wil ik en dat ga ik doen. Ik werd er meteen blij van. En zo ga ik deze week tegemoet. Ik laat me leiden door mijn handen en mijn voeten. In mijn hoofd de gedachte aan rimpelloos water.
Het komt vast goed met me....als ik mijn handen en voeten maar niet voorbij loop, land ik vanzelf gewoon precies daar waar ik wil zijn. En in de tussentijd vlieg ik gewoon nog ff rond.


«   »

Reactie plaatsen

Reacties

Er zijn geen reacties geplaatst.