Gekleurd onderwerp

Gepubliceerd op 13 december 2018 om 20:13

Sinds een aantal maanden begint er bij mij iets te borrelen als het woord 'regenboog' wordt genoemd. Dit tezamen met de afkorting LHBTI. Oorspronkelijk hoort hier nog een hele rits van letters achter, maar dan is het geen lekkere afkorting meer om te noemen. LHBTI, je zegt het net zo snel als BTW, KMAR en KNMI. Je zou dan niet denken dat het nog steeds een beladen gespreksonderwerp is. Een onderwerp dat veel mensen nog steeds lastig te benoemen vinden. LHBTI is geen onderwerp, het is groep. Een groep van mensen die door te zijn wie ze zijn, juist daarom, discriminatie, (verbaal/fysiek)geweld, uitsluiting en onzekerheid ervaren.
Dat is gek. Want de meeste mensen met wie ik spreek zeggen dat ze vinden dat we allemaal mogen zijn wie we zijn. Maar hoe kan het dan dat ongeveer de helft van de jongeren binnen deze groep denkt aan zelfmoord? Hoe kan het dat van de groep transgenders 70% hier aan denkt? Hoe kan het dat uit de kast komen je je vriendschappen kost? Hoe kan het dat men zegt niet hand in hand met zijn partner te durven lopen in ons eigen Alphen? Ik schrok hier wel van. Ik schrik er ook van als een jongeren, duidelijk opgelucht in een monoloog zegt: "Pfff gelukkig, ik ben toch niet homo, ik ben gewóón hetero." We glimlachen misschien bij deze uitspraak. Maar dat zegt hij niet omdat we met z'n allen uitdragen dat we vinden dat een ieder mag zijn wie hij is.
Ik hoor ook weleens dat mensen het over een ziekte hebben, wanneer iemand uit de kast komt. Homoseksualiteit is een ziekte? Jammer dat we niet meer naar elkaar kijken als mensen. Je hebt mensen, dat zijn de hetero's en dan zijn er de LHBTI enz. enz. Verleden week vertelde een leraar die les geeft aan groep 4 dat het onderwerp homo ter sprake kwam. Eén van zijn leerlingen, vroeg aan hem: zijn homo's ook mensen?? Denk jij wel eens bewust na over de vraag: hoe sta ik hierin? of wat leg ik uit aan mijn kind als het deze vraag stelt? We praten we over gelijkheid, over emancipatie, over integratie van andere groepen, maar we hebben zelf hierin ook nog wel wat stappen te zetten.
En met m'n glas bramenthee tussen m'n koude handen denk ik na over hoe we als gelijke naast elkaar kunnen staan in al onze diversiteit. Dan denk ook aan het tegeltje waarop staat: "Vergeet niet dat een ander mens óók een mens is." We drukken zo makkelijk een stempel op mensen als het gaat om overtuiging, afkomst, klasse, geaardheid of beperking. We vergeten te bedenken hoe zwaar het stempel weegt op iemands schouder. Hoeveel zo'n stempel betekend voor de rol die iemand krijgt toegewezen binnen de maatschappij. Maar eigenlijk valt men met zo'n stempel juist vaak buiten de maatschappij. Dat zou niet moeten kunnen.....
Het is veel mooier te bedenken dat juist die diversiteit onze maatschappij zoveel mooie kleuren geeft. Alle kleuren van de regenboog zijn mooi, de regenboog is mooi en bijzonder juist door al die kleuren. En daarom laat 'regenboog' iets borrelen bij mij.


«   »

Reactie plaatsen

Reacties

Er zijn geen reacties geplaatst.